۱- اورگانیزم

خط خطی و بعد هم نثر ثلیث

ازبنام خدا که بگذری

بی قافیه ردیف می شود تا ته

هی تکرار و بعد هم

غایب همیشه سر سطر

ما که همیشه نیستیم

این شعر هم بماند توی تابوت

با قفل کتابی

روی فرش می خوابم

و زمین سر می خورد

و زمین تر می خورد

و زمین بر می خورد

می خوابانمت روی فرش

و سر می خوری

و تر می خوری

دوباره نقطه سر خط...

بر تابوت ((مرد)) میخ اخر را کوبیدند

عفریته های هفت رنگ

اینجا شهر من نیست

مردانش سرخاب نمیزنند

اینجا رقص اتش و پاکی نمی کنند

اینجا مردان را زنده بگور کرده اند

پس میرقصم به اواز عفریته ها

تا قبر بشکافد

سر بلند کنی و 

شهر بمیرد. 

از خویشتن است

وقتی تیک میزنم

اطاق کوچک می شود

گاو می شوم

یعنی اینجا شاخ افریقاست

پس بخوانید مرا

تا اجابت کنم شما را...

یعنی دوستم نداری

اصلا نداری

حالا تمام دیوارها

اوار می شود سقف دلم

-اصلا دلم-

بیچاره کودک من چه زود بی مادر شد

فاتحه بفرستید...

این همه کشتن برای چیست؟

باور کنید بهشت جای خوبی برای باکره ها نیست...

هی دنده، دنده ، دنده

چپ هم که نکرده باشم

یک

دو سه چهار

پنج را حرامم کرده است پدر

وقتی که در گوشم نصیحت میکارد

و این زمین که بایر است

-اهواز-

هی دنده ، دنده

دور میزنم این بلندی را

وقتی که مادر پشت سرم اب میریزد

تا عطش اهواز فروکش کند

یک  دو  سه  چهار

-دنده-

۲۹ دال - دانیال و

ایران، ایران چهارده معصوم بود

وقتی پدر را بوسیدم...

کهنه شعر های قدیمی

 از شیر تا شراب و

اندیشه ای که مسخ شده

تا بر فراز نسل من

سقوط کرده باشد و تن

بیگانه ای بسازد

ریشه در سرزمینی که شمشیرش را غلاف کرده است

من شاعر کوچه های در به دری

افسانه ای رنگ باخته باشم

امیزه ای از رستم و تریاک

در میخانه های شهر

نقالی کنم

عق بزنم بر ایوان مدائن

تا هبوط پایان تلخ (( من )) شود.